Hoe politici en media ons ‘feiten’ voorgekauwd aanleveren.

Dagelijks horen en zien we dat er in de media berichten, bijvoorbeeld  over vluchtelingen waarin termen als ‘het asielzoekersprobleem’, ‘een tsunami van …”, ”een bedreiging van onze democratie”, ”asielzoeker”, ”gelukszoeker”, etc. worden gebruikt. Deze berichten laten altijd maar een beperkt deel van de waarheid zien. Politici kiezen de stukjes informatie die ze gaan benadrukken en de stukjes informatie die ze gaan weglaten en de korte krachttermen waarvan ze willen dat die gaan blijven hangen bij het publiek. Het filteren en selecteren van informatie wordt framing genoemd. Politici en media gebruiken termen die de kijker, lezer of luisteraar onbewust overnemen. De frames waarin politici en media de gebeurtenissen gieten bepalen hoe we de kern van het probleem (volgens hen zouden moeten) zien. De meeste mensen hebben geen tijd of missen de vaardigheden om uit te zoeken of er daadwerkelijk een probleem aan de hand is zoals in de media geroepen wordt. Als ze een beslissing moeten nemen baseren ze zich op de subjectieve informatie die hen is aangeleverd door de media.

Definitie van  framing: ‘’conceptuele gereedschappen die door media en individuen vertrouwd worden om informatie over te dragen, te interpreteren en te evalueren’’ (Neuman et al., 1992, p. 60). ‘’Zij zetten de parameters  waarbinnen burgers publieke gebeurtenissen discussiëren’’ (Tuchman, 1978, p. IV). ‘’Het zijn: persistente selectie, benadrukking en uitsluiting’’ (Gitlin, 1980, p. 7). Framing is het selecteren van ‘’sommige aspecten van een geïnterpreteerde werkelijkheid’’ om hun opvallendheid te vergroten’’ op een manier die één bepaalde manier van probleemdefinitie, oorzakelijk verband, morele evaluatie en / of oplossing promoot’’ (Entman, 1993, p. 53). ‘’veranderingen in oordeel veroorzaakt door de subtiele wijzigingen in de definitie van oordeel of keuze van problemen’’ (Iyengar, 1987, p. 816). Anders verwoord is een framing effect, ‘’eentje waarin de opvallende kenmerken van een boodschap (hoe deze georganiseerd is, hoe deze inhoudelijk geselecteerd is, of de thematische structuur) bepaalde toepasselijke gedachten teweegbrengt, die resulteren in activatie van deze gedachten en het gebruik ervan wanneer geoordeeld moet worden’’ (Price et al., 1997, p. 486). Voorbeelden van frames die veel in de media worden ingezet:

 

Conflict frame

Deze frame benadrukt conflict tussen individuen, groepen, of instellingen om de interesse van het publiek te vangen.

Conflict frame

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Human interest frame

Deze frame brengt een menselijk gezicht of een emotionele invalshoek tot de presentatie van een gebeurtenis.

Meestal horen we cijfers. ”Er zijn vorig jaar 200.000 asielzoekers Europa binnen gekomen. Er zijn deze week 1800 asielzoekers Nederland binnengekomen. Er zijn 300 personen omgekomen toen het bootje omsloeg.” Het zijn allemaal nietszeggende cijfers waar de meeste van ons het noch warm noch koud van krijgen. En niet omdat we harteloze mensen zijn maar omdat cijfers nu eenmaal te abstract zijn om empathie te genereren. Empathie krijgen we wanneer we dat kleine ventje levenloos op het strand zien liggen. Dan wordt het ons duidelijk dat het geen cijfers maar individuele mensen zijn die vluchten en daarbij omkomen. Mensen zoals u en ik.

 

Humane frame

Human frame

 

 

Economische consequenties frame

Deze frame rapporteert een gebeurtenis, probleem of onderwerp in termen van economische consequenties die het zal hebben op een individu, groep, regio of land.

Voor zijn eigen belangen vermeldt de heer Wilders wel dat er 36.000 euro wordt uitgegeven aan 1 asielzoeker per jaar in 2014 maar vertelt hij er niet bij dat dit neerkomt op een bedrag van ca. 52 euro per inwoner van Nederland aan kosten per jaar. Jawel het kost iedere Nederlander ca.52 euro per jaar om 1 asielzoeker een jaar lang van een veilig onderkomen, voedsel en onder andere van juridische begeleiding en onderwijs te voorzien. Veel hè? De 867 miljoen euro totale kosten die in 2014 zijn gemaakt voor de kosten van opvang en begeleiding van asielzoekers zijn overigens maar 0,0035% van het totale inkomen van Nederland in 2015.
Image and video hosting by TinyPic

 

Morality frame

Deze frame zet de gebeurtenis, het probleem of onderwerp in de context van godsdienst of morele voorschriften.

 

Morality frame

Morality frame

 

 

Responsebility frame

Deze frame presenteert informatie op  zo’n manier dat de verantwoordelijkheid voor de oorzaak van de gebeurtenis of het probleem wordt neergelegd bij een individu, groep of de regering. Wanneer de nieuwsmedia op televisie een gebeurtenis, probleem of onderwerp als een losstaande gebeurtenis in beeld brengen (episodisch) in plaats van de grotere historische, sociale context (thematisch) er bij te vermelden zorgt dit er voor dat kijkers met een begrip, uitleg, of mogelijke oplossing voor het probleem komen dat gebaseerd wordt op individueel niveau (Iyengar, 1991)

Zo zegt Mark Rutte bijvoorbeeld dat allochtone jongeren zich moeten invechten in de Nederlandse samenleving. Daarmee legt hij de verantwoordelijkheid bij Mohammed (de allochtone jongere) neer om succes te bereiken (succes in dit verband is een gelijke behandeling door de overheersende groep die in de meerderheid is en daarmee alle spelregels / normen bepaalt). Wanneer Mohammed niet succesvol is ligt de oplossing van zijn probleem alleen maar bij één persoon volgens Rutte. Maar kan Mohammed er iets aan doen dat hij veel minder vaak dan een autochtone Nederlander wordt wordt uitgenodigd op een sollicitatiegesprek? Dat dit mede resulteert in een langere tijd waarin hij gebruik maakt van uitkeringen? Overigens verwijst Rutte naar het anekdotische bewijs dat je als allochtoon ook burgemeester van Rotterdam kunt worden en legt hij op basis van degelijk onderzoek verkregen statistisch cijfermateriaal omtrent discriminatie wat zich dagelijks (NU, VANDAAG, IEDERE DAG!!!) in Nederland afspeelt naast zich neer.

Responsebility frame

Responsebility frame

Bronnen:

Entman, R. (1993). Framing: Toward clarification of a fractured paradigm. Journal of Communication,43(4), 51–58.

Gitlin, T. (1980). The whole world is watching: Mass media in the making and unmaking of the NewLeft. Berkeley: University of California Press.

Iyengar, S., & Kinder, D. R. (1987). News that matters. Chicago: University of Chicago Press.

Iyengar, S. (1991). Is anyone responsible? How television frames political issues. Chicago: University of Chicago Press.

Neuman, W. R., Just, M. R., & Crigler, A. N. (1992). Common knowledge. Chicago: University of Chicago Press.

Price, V., Tewksbury, D., & Powers, E. (1997). Switching trains of thought: The impact of news frames on readers’ cognitive responses. Communication Research, 24, 481–506.

Semetko, H. and Valkenburg, P. (2000), Framing European politics: a content analysis of press and television news. Journal of Communication, 50: 93–109. doi: 10.1111/j.1460-2466.2000.tb02843.x Tuchman, G. (1978). Making news. New York: Free Press.

FacebookTwitterGoogle+Share

lees meer